ZUSTER Episode 7

 We gingen naar het laboratorium. Overal stonden potjes urine en buisjes bloed. Het rook er naar ontsmettingsmiddel. Ik werd er een beetje misselijk van.

 Toen naar de grote keuken, waar enorme pannen met soep en rijst stonden te pruttelen. Ik zag een lange rij bakjes gele vla met dikke vellen erop. Deze tour was een aanslag op mijn maag. 

 Op de verpleegafdelingen liepen patienten in ochtendjassen rond en renden verpleegkundigen af en aan met po's en medicijnkarren. Ik kon mij nog niet goed voorstellen dat ik hier ook zou gaan werken.

Daarna naar de kantine, daar stonden weer die vieze bakjes vla...Het zag er nogal onsmakelijke en doorgekookt uit allemaal. 

 We mochten ook even een operatiekamer bekijken. Een chirurg stond zijn handen te schrobben. ' Zo zuster met de laarsjes', grijnsde hij. 'Nieuw hier?' 

 'Ik zal ook van die klompen halen', zei ik. Dat vond hij niet echt nodig.

 Daarna naar de Rontgen. Dat was een van de afdelingen waar we stage konden lopen tijdens de opleiding. 

 'Shit', siste ik tegen Gina. 'Daar heb je Ron Berkeboom. Die zat bij mij op school. Hij is niet lelijk hoor, maar het is toch zo'n eikel. Vorige maand moest ik voor nierfoto's omdat ik steeds blaasontsteking heb en ja hoor, hij nam die foto's. Hij is laborant, maar heeft " R Berkeboom Radioloog" op het naambordje bij zijn deur staan om indruk te maken op zijn onnozele vriendinnetjes. Hij moest voor die foto's de plaats van mijn nieren bepalen op mijn rug. Die zaten ineens verdacht dicht bij mijn kont in de buurt.'

 'Vaak blaasontsteking?', zei Gina. 'Dan moet je niet zoveel neuken.'

 'Neuken?', vroeg ik keihard.

 Chocolaat keek verstoord om. ' Gina en Marieke, kunnen jullie ook even opletten misschien?'

 Ik had het idee dat ik niet veel goed kon doen bij haar. 

 Ron zwaaide verheugd toen onze groep langsliep. Weer een lichting nieuwe schapen om indruk op te maken. Loser!

 Na de Rontgen kregen we nog een uur algemene informatie. Ik was moe en mijn voeten deden pijn van de hele middag staan en lopen. 'Kom mee', zei Gina om vijf uur. 'Nu gaan we achter die kamers aan in de Zusterflat, anders zijn ze straks nog weg.'

 

ZUSTER Episode 6

 Daar kwam zuster Chocolaat weer aan. 'Dames, deze kant op! ',  riep ze energiek. 'We gaan uniformen passen en een rondleiding door het ziekenhuis doen.'

 Wij gingen naar de linnenkamer voor een passessie. Wat een doolhof van gangen en deuren! Dit kon ik in mijn eentje vast nooit terugvinden.

 Allemaal zouden we drie jurken krijgen. De reiniging gebeurde door het ziekenhuis, zo kon je elke dag een schoon uniform ophalen. Zusters hadden jurken en broeders broekpakken. Ik had ook wel zo'n broekpak willen hebben, maar dat mocht niet. 

Ik deed mijn spijkerbroek en laarzen uit en trok mijn t-shirt over mijn hoofd. De linnenjuffrouw gaf mij een maat 38. Paste precies. Ik leek op een soort Kaasmeisje. Zuster Antje aus Holland. Gina slipte moeiteloos in eem maatje 36. Jammer dat ik niet meer rookte, anders was mij dat ook wel gelukt. 'Rook maar lekker door, dan ben jij straks de slankste op het kerkhof', sneerde mijn vriendje altijd. Nou, dat benam je op den duur de zin in een sjekkie wel.

 Lidy nam een maat 42, Connie 38, Tetske en Renske 40 en Annie 44. Ze droeg een witte tentonderbroek en een bh als een surfzeil. Mijn god, waar kocht je zoiets?

 Gina stond in een zwarte bh met bijpassende tanga. Je zag ze dwars door haar uniform heen. 'Ik zal toch zo'n belachelijke onderjurk moeten kopen die Eva ook heeft', zei ze boos. Ze liet als enige van de groep het bovenste knoopje los. Dat zou ze de hele opleiding blijven doen, als een soort handelsmerk, tot groot genoegen van de mannelijke patienten en artsen en de drie hetero broeders die het ziekenhuis rijk was. 

 Renate stond in een hoekje te klungelen met een stel jurken. 42 was te klein, net als 44 en 46. Het werd 48 en het stond haar nog ook. Ze zag er prachtig uit. Het verpleegstersuniform was haar op het lijf geschreven.

 Giebelend liepen wij achter Chocolaat aan, richting afdelingen.

 "Laat ons even in het midden lopen', zeiden Gina en ik. Zij leek in haar zwarte lingerie en onschuldige jurkje zo uit een sexfilm te zijn weggelopen. Mij had het jurkje met blote voeten nog aardig gestaan, maar met mijn hoge zwarte laarzen eronder leek ik Domina wel. 'Zal ik u even lekker vastbinden voor uw prikje, meneer?' Ik had geen andere schoenen bij me en voelde me een tikje ongemakkelijk.

 Tetske had een onderjurk aan die een stukje onder haar uniform uitstak als overgekookte melk en droeg witte, houten klompen. De Groningse dichter Jean Pierre Rawie scheen graag champagne te drinken uit damesschoenen. (Alsof een vrouw ooit zo gek zou zijn haar Prada's daarmee te bederven....) Van "vlonders" scheen hij echter spontaan over zijn nek te gaan. Waar ik mij heel goed iets bij voor kon stellen. Maar het hele ziekenhuis liep op die monsters of op Jezussandalen. Dat nooit! Er moesten toch wel ergens op deze wereld normale schoenen te vinden zijn voor verpleegkundigen.....

 

ZUSTER!!!! Episode 5

 Na de roosteruitreiking hadden we pauze.

 'Ga je mee naar buiten?', vroeg Gina. 'Sigaretje roken? 'En hoe heet je? Marieke? Ok.'

 'Ik rook niet. Maar ik ga wel mee.' Toen ik mijn vriendje leerde kennen rookte ik als een gek. We mochten zelfs tijdens de werkcolleges roken. Ik pafte wel een pakje per dag weg. Vriendje walgde ervan. Na allerlei enge verhalen van hem over longoedeem en vieze plaatjes van keelkanker besloot ik te stoppen. Hij droeg tenslotte zijn lelijke geruite overhemden ook niet meer omdat ik daar onpasselijk van werd, dus vooruit dan maar. 

 'Jezus, wat veel stomme wijven', mopperde Gina. 'Ik was veel liever naar de Kunstacademie gegaan, maar dat vonden mijn ouders maar niks. Geen toekomst in, vinden ze... Wel te gek dat ik nu verdien trouwens, ik ga straks even langs de administratie voor een kamer in de zusterflat. Volgens mijn zus staan er een paar leeg. Ik smeer hem zo snel mogelijk uit huis.'

 'Dan ga ik even met je mee.' Ik stond met mijn vriendje op een wachtlijst voor een studentenhuisje, maar ik kon ook eerst wel alleen op kamers gaan. Handig, zo'n zus. hoorde je nog eens wat. 

 Lidy en Connie kwamen bij ons staan. Lidy haalde een bruin, papieren zakje tevoorschijn, waaruit ze een onbestemd broodje haalde. Het zag er erg vies uit. 'Ik ben biologisch', zei ze. 'En vegetarisch.' 

 Nou, fijn voor haar. Waarom je dan je benen niet kon scheren was mij een raadsel. 

 Connie had een hompig broodje bij zich. 'Ik bak altijd ons eigen brood', vertelde ze. 'En deze appel komt uit de tuin. We proberen zoveel mogelijk self- supporting te zijn. Dan weet je tenminste wat je eet en krijg je geen bestrijdingsmiddelen binnen.' Daar hoorde je dertig jaar geleden werkelijk nooit iemand over en Gina en ik keken haar dan ook wat verbaasd aan. 

 'Ik heb niks te eten bij me', zei Gina. 'Had ik geen tijd meer voor vanochtend.'

 Ik had ook niks meegenomen. Ik had eigenlijk op een kantine gerekend, maar er was alleen koffie.

 'Hier, neem een stukje van mijn brood', bood Lidy aan. Ehh, zo'n honger had ik nou ook weer niet. 

 'Waarom ben jij eigenlijk geen medicijnen gaan doen?', vroeg ik aan Lidy. 

 'Ik heb de alpha-kant gedaan', zei ze. 'Ik ben een pretpakketter.' ( Ja, dat pakket kende ik, dat had ik ook .) 'Maar op deze manier kom ik ook wel bij "Artsen zonder Grenzen" en dat is wat ik wil. 

 'Wat goed van je, dat je dat zo precies weet', vond ik. 

 Ze trok haar ongeepileerde wenkbrauwen op. 'Ik zie niet in wat daar zo goed aan is, het is gewoon wat ik wil.'

 Prettig leek mij dat, zo'n vastomlijnd doel voor ogen. Ik voelde mij ineens een beetje dom. 

http://www.gezondheidsnet.nl/medisch/agenda/233/wereld-hepatitis-dag

  

ZUSTER!!! Episode 4

 Opeens zwaaide de deur van het lokaal open. Er stond een slank punkachtig meisje in de deuropening. Ze leek op Cyndi Lauper. Wild, blond haar met veel gel, in elk oor vijf ringen en ze had vuurrode lippen. Ze droeg een gifgroene, zelfgebreide trui, die een puntige schouder bloot liet. Daaronder een loeistrakke, zwarte legging en zilveren enkellaarsjes met torenhoge hakken. Ze hield een peuk tussen haar vingers.

 'Jij moet Gina Vening zijn', zei Chocolaat. 'Je weet wel je entree te maken...'

 'Verslapen', mompelde het meisje.

 'Je mag hier trouwens niet roken', zei de zuster vlak.

 'Wat jij wilt', zei het meisje en ze maakte een gebaar alsof ze de sigaret op de grond wilde gooien. Ze bedacht zich echter, doofde hem onder de kraan bij het fonteintje achterin de klas en mikte de peuk in de prullenbak.

 'En het is hier ook de gewoonte om de leerkrachten met 'u' aan te spreken', vervolgde Chocolaat onverstoorbaar.

' Ook best', zei het punkie. Ze smeet haar rugzak op de grond en plofte op de lege stoel naast mij.

'We hebben de kennismakingsronde al gehad', zei de lerares.  'Dus wie wie is moet je zelf maar uitzoeken, Maar je mag ons nog wel even vertellen wie jij bent en wat je hier brengt, al is het dan te laat.'

 'Ik ben dus Gina Vening', zei het meisje lichtelijk verveeld. "Mijn zus doet hier ook de opleiding. Zij zit in het tweede jaar. Het leek mijn ouders goed voor mij om dit te gaan doen.' Ze haalde bozig haar scherpe schouders op.

 'Eva is jouw zus?', vroeg Chocolaat verbaasd. 

 'Ja', had je, oh u, niet gedacht he? Mijn moeder hoopt dat ik hier net zo netjes word als Eva.'

 'Je mag je moeder namens mij zeggen dat het erg onverstandig is om je kinderen met elkaar te vergelijken', zei Chocolaat beslist. 'Heel erg onverstandig zelfs.'

 Bitchmens! Toch vond ik haar niet onsympathiek. Ze was tenminste eerlijk. En die Gina leek me wel lachen.

 Na de kennismaking kregen we ons lesrooster. Wat! Elke dag van acht tot vijf! Wat een lange dagen. Het ziekenhuis wilde gewoon waar voor zijn geld, dat was duidelijk. Niks vrije woensdagmiddag. 

 We zouden Verpleegkunde krijgen, Voedingsleer, EHBO, Hygiene, A+F ( wat zou dat zijn?), Pathologie en Geestelijke Vorming. Door Pastores, stond erachter. Ik wist vaag dat het Diak christelijk was en het Roomse natuurlijk katholiek, maar ik had gedacht dat dat meer iets van vroeger was. Het werd ook niet genoemd tijdens het intake gesprek. Ik had nog nooit een kerkdienst bijgewoond en kende eigenlijk niemand die gelovig was, maar ik zou mijn ogen nog uitkijken de komende jaren. God was overal!

ZUSTER!! Episode 3

 'Lidy Joekes', zei haar achterbuurvrouw. 'Ik ben achttien jaar'. 

 He, dit was zo'n alternativo. Een onbespoten typje. Wat gek dat ik die niet eerder had opgemerkt. Was ik zeker blind voor geworden tijdens dat jaar Nederlands. Daar waren ze allemaal zo. Ze had blond, warrig haar en droeg een wijde bloemetjesjurk.

 'Ik heb het atheneum gedaan en wil later als verpleegkundige bij "Artsen zonder Grenzen" werken. Nou zeg, daar had ik nog nooit bij stilgestaan, dat zoiets ook zou kunnen. Wat een idealiste.

 'Connie Westerman van Dam', zei haar buurvrouw. Ook zo'n natuurtype. 'Ik ben getrouwd(huh??), moeder van twee kinderen en woon met hen, man en vriend op een boerderijtje in Eenrum. Ik ben zevenentwintig.' Ze zag eruit als negentien. "Toen ik zeventien was begon ik met de opleiding tot verpleegkundige. Maar op mijn achttiende werd ik zwanger. Toen ben ik gestopt en kreeg al snel een tweede kind. Maar het gemis van een diploma en zinvol werk begon steeds meer aan mij te knagen en daarom heb ik besloten opnieuw te beginnen.' 

 Hoe zou dat zitten met die mannen van haar? Deed ze het met beide tegelijk a la sandwich of hanteerde ze een systeem van week op, week af? 

 'Mijn man en vriend zorgen voor de opvang van onze kinderen en deze keer gaat het me lukken', straalde ze. 'Ik verheug me ontzettend op de komende jaren.'

 Chocolaat knipperde niet eens met haar ogen. 'Goed zo', zei ze. ' Leuk voor je meid!' 

 Connie zat te glimmen in haar ribfluwelen tuinbroek. Van de zijkant kon je duidelijk zien dat ze geen bh droeg. 

 Toen kwam Renate de Haan. Ze leek echt zo'n gezellige dikkerd. ' Ik ben naar Groningen gekomen omdat mijn vriend hier een baan heeft', zei ze met een vet Amsterdams accent. Ze had een lief, open gezicht. Echt een zuster. Bij haar zou je je voor je raarste kwalen niet schamen.

 De rest van de meisjes ontging mij een beetje. Mavo, havo, helpen, dienen. Dat je voor God de verpleging in ging was wel helemaal de ver van mijn bed show.

 Toen moest ik. ' Marieke Veldhuis. Ik ben negentien jaar, heb eerst atheneum gedaan en daarna een jaar Nederlands aan de RUG. Ik ben hier om geld te verdienen, te leren, te werken en om zelfstandig te zijn.'

 'Dan had je ook wel bij de politie kunnen gaan', merkte Chocolaat op. ' Of bij een bank of zo.'

 Het was de eerste keer dat ze commentaar leverde. Bespeurde ze iets van mijn tegenzin?

wordt vervolgd

http://http://www.hanze.nl/home/Schools/Academie+voor+Verpleegkunde

ZUSTER!!!! episode2

 Er waren twintig meisjes, tien van het Diak en tien van het Roomse. De meeste leken wel erg braaf. Alsof ze nog nooit een lippenstift van dichtbij hadden gezien. En wat waren ze jong! Hooguit zestien of zeventien. Ik was net negentien en vond mezelf echt een vrouw van de wereld. Ik moet wel erg hautain om me heen gekeken hebben, want een van de meisjes kwam op mij af en vroeg hoe laat de les zou beginnen. Pffff!!

 Daar kwam gelukkig de echte lerares aan, een mooie Surinaamse, met een onberispelijke, glanzende huid. 'Hallo allemaal, ik ben zuster Chocolaat', zei ze met een stralende lach. Die naam paste naadloos bij haar. 'We gaan naar het lokaal hiernaast, zoek maar een tafeltje uit.'

 Ik treuzelde en draalde en had zin om me om te draaien en weg te gaan. Net als Nederlands leek dit mij ineens ook niks. Wat ik dan in godsnaam wel wilde wist ik ook niet. Clueless idiot!

 Ik wachtte tot iedereen zat en nam toen een tafeltje achteraan, alleen. 

 'Zo, zijn we er allemaal?', vroeg Chocolaat. 'Even tellen. Achttien, negentien, nee, ik mis er nog een, maar die komt hopelijk nog.' 'Als die verstandig is blijft ze weg uit dit kleuterklasje', dacht ik. 

 'We gaan even kort de groep langs', zei de lerares. 'Het is de bedoeling dat iedereen zich even voorstelt en kort iets zegt over haar motivatie.'

 Het bedeesde meisje, dat dacht dat ik de juf was, moest beginnen. Ze zag er nu al uit als een mevrouw met begonia's in haar tuintje. En dat haar! Zo jong en nu al een kort permanentje. 'Ik ben Annie Bouwman, ben zeventien jaar en wil graag mensen helpen', zei ze ernstig. 'Zozo,' antwoordde Chocolaat fijntjes, 'dat is me wat'. Annie knikte tevreden.

 'Renske Dekker', zei een meisje met bruin, golvend haar en een zacht gezichtje. 'Ik heb in Sneek de havo gedaan en het beroep van Verpleegkundige spreekt mij erg aan, vooral in deze vorm van in-service opleiding. Lekker snel de praktijk in.' Chocolaat knikte vriendelijk. 

 'Tetske van der Veen', zei de volgende luid en duidelijk. 'Ik ben ook een Friezin.' Dat had ze niet hoeven zeggen. Ze was het schoolvoorbeeld van een Friezin met zeevarende voorouders uit Spanje. Ze leek op een groot fries paard. Donker, met lange manen en felle ogen. Oergezond en beresterk. Die zou bergen kunnen verzetten in de verpleging. "Mijn moeder is ook verpleegster', vertelde ze trots. 'En ik heb er nog nooit over gedacht om iets anders te worden.' 

 Mijn moeder was kleuterleidster en dat was nou net het enige dat ik nooit zou willen worden......

wordt vervolgd

Link: dag van de verpleging

ZUSTER!!!! episode 1

 De introductiedag voor de opleiding tot Verpleegkundige-A was eind augustus in Huize Insulinde, een statige villa op het terrein van het Diakonessenhuis in Gronngen.

 Wel even iets anders dan de Kei-week, de feestweek voor eerstejaars studenten , waarmee mijn mislukte studie Nederlands vorig jaar begon. Toen startte het programma laat in de middag en eindigde diep in de nacht in een kroeg of een bed in de binnenstad. Deze intro begon om acht uur 's ochtends. 

 Rillend van de slaap liep ik het leslokaal binnen. Ik had het laatste jaar voornamelijk 's nachts geleefd en voelde me zweverig van het vroege opstaan. 

 En toch moest dit het worden. 'Leren terwijl je werkt en werken terwijl je leert', was de slogan. Dat klonk goed en je werd er nog voor betaald ook. Ik had geld nodig. Ik wilde samenwonen met mijn arme, studerende vriendje en mijn ouders hadden te kennen gegeven niet beschikbaar te zijn als financierders. De zogenaamde In-Service opleiding bracht uitkomst. Met mijn salaris, nou....vergoeding eigenlijk...en zijn bijbaantje konden we net een studentenhuisje huren en kon ik uit huis. Tijdens het jaar Nederlands vonden mijn ouders op kamers wonen een overbodige luxe omdat ze in de stad woonden. Nu was ik vrij en volwassen. Dacht ik........

 Verpleging. Ik kwam erop via een vage vriendin en het zou de rekeningen betalen. Ik begon er bepaald niet aan uit roeping of naastenliefde.  

 Die liefde voor het vak kwam er wel. Door het intensieve contact met de patienten, het harde werken en het draaien van de eindeloze stromen wisselende diensten kwamen er kanten van mij aan het licht die ik nooit vermoed had. 

 Ik had mijn jaren als 'ZUSTER!!' nooit willen missen en ik bleek van het werk te houden. Maar mijn onbezorgde laat maar waaien jaren waren voorgoed voorbij vanaf het moment dat ik Huize Insulinde binnenstapte.

( wordt vervolgd.........)

twitter aandelein

http://twitter.com/aandelein