Wij gingen naar de linnenkamer voor een passessie. Wat een doolhof van gangen en deuren! Dit kon ik in mijn eentje vast nooit terugvinden.
Allemaal zouden we drie jurken krijgen. De reiniging gebeurde door het ziekenhuis, zo kon je elke dag een schoon uniform ophalen. Zusters hadden jurken en broeders broekpakken. Ik had ook wel zo'n broekpak willen hebben, maar dat mocht niet.
Ik deed mijn spijkerbroek en laarzen uit en trok mijn t-shirt over mijn hoofd. De linnenjuffrouw gaf mij een maat 38. Paste precies. Ik leek op een soort Kaasmeisje. Zuster Antje aus Holland. Gina slipte moeiteloos in eem maatje 36. Jammer dat ik niet meer rookte, anders was mij dat ook wel gelukt. 'Rook maar lekker door, dan ben jij straks de slankste op het kerkhof', sneerde mijn vriendje altijd. Nou, dat benam je op den duur de zin in een sjekkie wel.
Lidy nam een maat 42, Connie 38, Tetske en Renske 40 en Annie 44. Ze droeg een witte tentonderbroek en een bh als een surfzeil. Mijn god, waar kocht je zoiets?
Gina stond in een zwarte bh met bijpassende tanga. Je zag ze dwars door haar uniform heen. 'Ik zal toch zo'n belachelijke onderjurk moeten kopen die Eva ook heeft', zei ze boos. Ze liet als enige van de groep het bovenste knoopje los. Dat zou ze de hele opleiding blijven doen, als een soort handelsmerk, tot groot genoegen van de mannelijke patienten en artsen en de drie hetero broeders die het ziekenhuis rijk was.
Renate stond in een hoekje te klungelen met een stel jurken. 42 was te klein, net als 44 en 46. Het werd 48 en het stond haar nog ook. Ze zag er prachtig uit. Het verpleegstersuniform was haar op het lijf geschreven.
Giebelend liepen wij achter Chocolaat aan, richting afdelingen.
"Laat ons even in het midden lopen', zeiden Gina en ik. Zij leek in haar zwarte lingerie en onschuldige jurkje zo uit een sexfilm te zijn weggelopen. Mij had het jurkje met blote voeten nog aardig gestaan, maar met mijn hoge zwarte laarzen eronder leek ik Domina wel. 'Zal ik u even lekker vastbinden voor uw prikje, meneer?' Ik had geen andere schoenen bij me en voelde me een tikje ongemakkelijk.
Tetske had een onderjurk aan die een stukje onder haar uniform uitstak als overgekookte melk en droeg witte, houten klompen. De Groningse dichter Jean Pierre Rawie scheen graag champagne te drinken uit damesschoenen. (Alsof een vrouw ooit zo gek zou zijn haar Prada's daarmee te bederven....) Van "vlonders" scheen hij echter spontaan over zijn nek te gaan. Waar ik mij heel goed iets bij voor kon stellen. Maar het hele ziekenhuis liep op die monsters of op Jezussandalen. Dat nooit! Er moesten toch wel ergens op deze wereld normale schoenen te vinden zijn voor verpleegkundigen.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten