Wel even iets anders dan de Kei-week, de feestweek voor eerstejaars studenten , waarmee mijn mislukte studie Nederlands vorig jaar begon. Toen startte het programma laat in de middag en eindigde diep in de nacht in een kroeg of een bed in de binnenstad. Deze intro begon om acht uur 's ochtends.
Rillend van de slaap liep ik het leslokaal binnen. Ik had het laatste jaar voornamelijk 's nachts geleefd en voelde me zweverig van het vroege opstaan.
En toch moest dit het worden. 'Leren terwijl je werkt en werken terwijl je leert', was de slogan. Dat klonk goed en je werd er nog voor betaald ook. Ik had geld nodig. Ik wilde samenwonen met mijn arme, studerende vriendje en mijn ouders hadden te kennen gegeven niet beschikbaar te zijn als financierders. De zogenaamde In-Service opleiding bracht uitkomst. Met mijn salaris, nou....vergoeding eigenlijk...en zijn bijbaantje konden we net een studentenhuisje huren en kon ik uit huis. Tijdens het jaar Nederlands vonden mijn ouders op kamers wonen een overbodige luxe omdat ze in de stad woonden. Nu was ik vrij en volwassen. Dacht ik........
Verpleging. Ik kwam erop via een vage vriendin en het zou de rekeningen betalen. Ik begon er bepaald niet aan uit roeping of naastenliefde.
Die liefde voor het vak kwam er wel. Door het intensieve contact met de patienten, het harde werken en het draaien van de eindeloze stromen wisselende diensten kwamen er kanten van mij aan het licht die ik nooit vermoed had.
Ik had mijn jaren als 'ZUSTER!!' nooit willen missen en ik bleek van het werk te houden. Maar mijn onbezorgde laat maar waaien jaren waren voorgoed voorbij vanaf het moment dat ik Huize Insulinde binnenstapte.
( wordt vervolgd.........)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten